2014, സെപ്റ്റംബർ 16, ചൊവ്വാഴ്ച

നായ്ക്കുരവ

..നായ്ക്കുരവ..
മുകളിലേക്ക് കയറുംതോറും താഴെ അഗാധമാകുന്ന  ചില തീരുമാനങ്ങളെടുക്കട്ടെ ...
മൂട് അടിച്ചു പൊട്ടിച്ച് കൂര്‍ത്തു മൂര്‍ത്ത ചില്ലകള്‍ പാകപ്പെടുത്തി രക്തദാഹം മാറ്റാന്‍ പരുവത്തില്‍  ഒരു കുപ്പി ജന്മം ആയി ഇതിനകം മാറിക്കഴിഞ്ഞു !
കണ്ണുകളില്‍ കാണേണ്ടുന്ന ക്രോധാവേശവും വന്നു നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 
ഇനിയത്  മജ്ജയും മാംസവും ചൂഴാന്‍  പാകത്തില്‍ വെളുവെളുത്ത ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നിറയൊഴിക്കാന്‍ ഒരു നിഴല്പ്പാടകലമാകണം !
ഒന്നല്ല ,അമ്പത്തൊന്നു വെട്ടുകള്‍ ഇവിടെയും ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടെണ്ടതുണ്ടല്ലോ .
അവളുടെ തൊലി വെളുത്ത ദേഹം ചെമ്പട്ടണിഞ്ഞു പ്രവാസതീരത്തെ പുല്ലിനും പുഴുക്കള്‍ക്കും വളമാകേണ്ടും വിധം ചാവേറുകള്‍ ക്രിയ ചെയ്യുന്നതാണിനി . 

ഒരു നിമിഷം അമ്മ ധ്യാനത്തില്‍ വന്നു .
വടിവാള്‍ പെട്ടെന്നൂരിയെടുത്തു അവള്‍ക്കു മുന്നിലേക്ക്‌ നുരച്ചു കയറി .
ചോദ്യോത്തരങ്ങള്‍ക്ക് പ്രസക്തിയില്ലാത്തിടം !
കൈകള്‍ പിറകോട്ടു ഓങ്ങിയെടുത്ത് ആഞ്ഞുവീശി ...
പക്ഷെ കാലുകള്‍ക്കടിയില്‍ പെട്ടെന്നെന്തോ ?..
ഭൂമി വഴിമാറുന്നതെന്നറിഞ്ഞു .
വഴുവഴുപ്പുള്ള ചവിട്ടു പാതകള്‍ തെന്നിതെന്നി അഗാധതക്ക് ശമനമാകുന്നു ! ..
പിടിച്ചിടത്തൊക്കെ പിടിവിട്ട്താഴേക്കു താഴേക്ക്...

തട്ടിത്തട്ടിയുള്ള ഒരുപാട് അടികള്‍ ..
കാഴ്ചയും കേള്‍വിയും മരവിക്കുന്ന പോലുള്ള ചുരണ്ടലുകള്‍ ..
ഇരുളിന്‍റെ താഴ്വരയിലേക്ക്കല്ലുകളില്‍ തെന്നിതെന്നി  ഓര്‍മ്മകള്‍ പിടി വിട്ടു പോകുന്നുണ്ടോ !?..


പെട്ടെന്നാണ് മുന്‍പിന്‍  വലിയ വെളിച്ചം വന്നാടിയത് .
എന്നാലത് കാഴ്ചകളില്‍ എത്തിയതുമില്ല .
വീണ്ടുമൊന്നു പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞു  ചോരയുടെ ഒരുറവ  കൂടി ചാലു ചുറ്റി
കാഴ്ചകളെ ഒന്നുകൂടി പൊതിയാനുള്ള ശ്രമമാണ് !

രാവോ  പകലോ ആകാം.
കണ്ണുകളെ മൂടിക്കെട്ടി  വികൃതമായ പുതിയ വര്‍ത്തമാനം ആയിരിക്കുന്നു കാലം !
തിട്ടപ്പെടുത്താന്‍ ആകാതെയാണ് കാര്യങ്ങള്‍ !
പെട്ടെന്നുള്ള ചവിട്ടില്‍ വഴിയോരത്തെ നനഞ്ഞ മണ്ണിടിഞ്ഞ് താഴേക്ക് വീഴ്ത്തപ്പെട്ടതാണെന്ന്‍ ഉറപ്പിക്കാം  .

ഉയര്‍ന്ന പാതയോരത്തെ വഴുതി വീഴലായതുകൊണ്ട് പെട്ടെന്നുറക്കെ നിലവിളിച്ചതായി ഓര്‍ക്കുന്നു .
അതുകൊണ്ടാവാം  ആരെന്നറിയിക്കാതെ ചില കാല്‍പ്പെരുക്കങ്ങള്‍ ചുറ്റിലും മുട്ടിഴയാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്   .

"ആരാദ് ..?"

ഉറക്കെയാണ്  വിളിച്ചു ചോദിച്ചത് ,
പക്ഷെ ഒന്നും  പുറത്തെറിയാനാകാതെ  തൊണ്ട തുടല്‍ മുറുകിയാലെന്ന പോലെ അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു !

ഇപ്പോഴത്തെത്  പുതിയ വര്‍ത്തമാനമാണ് !
അതും ഇരുട്ടൊട്ടിയത് ...  
അതിനിടയില്‍ വന്നത്ശ ത്രുവോ മിത്രമോ ?
ചുറ്റിലും വലയാണോ വീണിരിക്കുന്നതെന്ന്‍ എങ്ങനെ അറിയും ?
കാഴ്ചയും ശബ്ദവും നിലച്ചിരിക്കുന്നു .
ബാക്കിയുള്ളത് കേള്‍വിയും ശ്വാസവും ആണ് .
പെട്ടെന്നൊരു മാതേവനെ പോലെ  ശ്വാസം പിടിച്ചു കിടന്നു .
മരിച്ചു മരവിച്ചവനെ ആയുധം വീഴ്ത്താറില്ലല്ലോ .

കൈകളില്‍ ശത്രുവിന്‍റെ പിടി വീണിരിക്കുന്നു !
മുകളിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തുകയാണ് .
ഒരു പക്ഷെ ചുമലിലിട്ട് എവിടെക്കോ കൊണ്ടുപോകാന്‍ ഉള്ള ശ്രമമാകാം .
ഒരു പൂവിറുക്കുന്ന പോലുണ്ട് പെട്ടെന്നുള്ള ആ പിടിച്ചുയര്‍ത്തല്‍ !
വളരെ നിസ്സാരമാക്കി ഉയര്‍ത്താവുന്ന ഒരു ഭാരമാക്കപ്പെട്ടു എങ്കില്‍ എന്തിനും പോന്ന കൈകളാകണം തീര്‍ച്ച !

അവന്‍റെത് തീരെ മിനുസമില്ലാത്ത മരച്ചുമലുകളാകണം .
തുരുമ്പെടുത്ത ആണികള്‍ പലകകളില്‍ ഇളകി ശബ്ദമുണ്ടാക്കില്ലേ ,
അതുപോലൊരു മുറുമുറുപ്പുണ്ട് ആ ശ്വാസങ്ങളില്‍ പോലും !
ശ്വാസം പിടക്കാതുള്ള കിടപ്പ്  ആരെയായാലും  ഒന്നു പരിഭ്രമിപ്പിച്ചിരിക്കും തീര്‍ച്ച !
ഒരു ചാവേറിനെ എത്ര നേരം ഒരു ചുമലില്‍ ഒതുക്കുമെന്ന്‍ കാണാമല്ലോ ! 

കണ്ണുകളിലെ  രക്തപ്പശിമ ഒന്നു വാര്‍ന്നു കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ ?
കൊതുകിനെപ്പോലെ മൂളിക്കൊണ്ട് ഈച്ചകള്‍ മുറിവില്‍ വന്നാര്‍ക്കുന്നതിന്റെ നീറ്റല്‍ ഒന്നു വേറെയറിയാം. 

അവളെ ഒറ്റ വെട്ടിനു കൊല്ലുക എന്നതിനേക്കാള്‍ തുടരെ തുടരെ വെട്ടി കൊല്ലുകയായിരുന്നല്ലോ നിര്‍ദ്ദേശം .
മുകളിലെ നിര്‍ദ്ദേശം നമ്മള്‍ ഇതിനകം നടപ്പാക്കിയിട്ടുണ്ട് അല്ലെ ? .

പിഴവ് ഒരാള്‍ക്ക്‌ സ്വാഭാവികം ,
എന്നാല്‍ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാള്‍ക്കു മാത്രം സംഭവിച്ച പിഴവ്നമ്മള്‍ നാലു പേര്‍ക്കും ഒരുപോലെ  ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടെണ്ടതില്ലല്ലോ .
ഇതിനകം ആ വെളുവെളുത്ത ശരീരത്തിനു മുകളില്‍ ഉറുമ്പുകള്‍ വിതച്ചതു കൊയ്തവന്‍റെ കൂടാരം കണക്കെ കുമിഞ്ഞുകൂടുന്നുണ്ടാകും .

അമ്മേ ..
അമ്മയുടെ കൂറു മാറിയ കുരവ ഞങ്ങളങ്ങെടുത്തു !
അമ്മയുടെ വിശുദ്ധ നഗരങ്ങളില്‍  ഞങ്ങള്‍ ചാവേറുകള്‍ ഉറങ്ങാറില്ല .
അവിടെ വീശുന്ന കാറ്റില്‍  പോലും വിശ്വാസികളുടെ സ്വാസ്ഥ്യം കാവലാളായി കാക്കുകയാണല്ലോ രീതി . 

അമ്പും വില്ലും വാളുമേന്തി തമ്പേറിന്റെ താളത്തിനൊത്ത് നിലപാടു തറയിലേക്ക്‌ ചുവടുവെച്ചാര്‍ക്കുന്ന ഓരോ ചാവേറും കാലാകാലങ്ങളായി 
കൊല്ലുവാന്‍ തന്നെയാണവതരിക്കുന്നത് .
രക്തപ്പശിമ അവര്‍ കൈകളില്‍ പുരട്ടി തൃപ്തരാകുമ്പോള്‍ അത് പുതുതായി പിറക്കാന്‍ പോകുന്ന അടുത്ത എതിരാളിക്കുള്ള  അങ്കക്കുറി  കൂടിയാണ് . 

പൊക്കിള്‍ക്കൊടി ഭേദിച്ച് പുറത്തു വന്നിട്ടേയുള്ളവന്‍ എന്നെന്നേക്കും സ്വന്തമാക്കി അഭിമാനിക്കുന്ന പൈതൃകം.,
വിശ്വാസത്തിന്‍റെ  വൈവിധ്യത്താല്‍  തമ്മില്‍ ഉരസുമ്പോളൊക്കെ  തീപ്പൊരി ചിതറുന്നവയാണ് ദേഹത്തോടൊട്ടിയ ആ കവച കുണ്ഡലങ്ങള്‍.
വികാരങ്ങള്‍ വ്രണപ്പെടുമ്പോള്‍ ഒക്കെ അതു തന്നെത്തന്നെ മുറിപ്പെടുത്തിച്ചുമ്പിക്കുകയാണ് .
ഉന്മാദത്തോടെ അലറുകയാണ് . 

ഒരു വാതില്‍ അമര്‍ത്തിത്തുടച്ചാല്‍ ഉണരാനുള്ള ശേഷിയുണ്ടാക്കുമോ !
പെട്ടെന്നുള്ള ആ ശബ്ദമാണ് കണ്ണ് തുറപ്പിച്ചത് .
സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നും തള്ളിയിട്ടെന്ന പോലെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് തന്നെ കൃത്യമായി വീണു !

ചുറ്റിലും നോക്കുംതോറും അപരിചിതത്വം !..
രക്തവും മാംസവും വാര്‍ന്നു ശോഷിച്ച എല്ലിന്‍ തണ്ടുകള്‍  ..
വാരിയെല്ലുകള്‍ കാണുന്നിടത്ത്  പൊട്ടിപ്പൊളിയാന്‍ പാകപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഗന്ധമറിയാത്ത വ്രണങ്ങള്‍ ..
ആയുധങ്ങളന്വേഷിക്കുന്ന കണ്ണുകളുടെ മുന്നില്‍   പോലും കാഴ്ച്ചകളെ തറ പറ്റിക്കുന്ന  തിമിരത്തിന്റെ മറയുണ്ട് ..

ചിതലരിച്ച പട്ടികകള്‍ക്കു താങ്ങാനാകാതെ തെന്നി വീഴാന്‍ തക്കം പാര്‍ത്തു നില്‍ക്കുന്ന ഓടുകള്‍ക്കിടയില്‍ എന്നവണ്ണം കുറെ  മരവിച്ച വെളിച്ചക്കീറുകള്‍ മുഖത്തെക്കൊഴിച്ച്  വീണ്ടും ഋതുഭേദമുണ്ടായി .
മുകളില്‍ തങ്ങിനിന്നു പവിഴത്തുള്ളികള്‍ പോലെ രുചിക്കുന്നത് മഴത്തുള്ളികള്‍ ആണോ എന്ന് സന്ദേഹമുണ്ടാകുന്നു !
പെട്ടെന്നെഴുന്നെല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ തുരുമ്പിച്ച ആണിത്തുളകളില്‍ കിടന്ന് കട്ടില്‍ കരയുന്നതുപോലെ കരകര ശബ്ദമുണ്ടായി .

ഇരുതല മൂര്‍ച്ചയുള്ള ഒരായുധം ,
അതാണപ്പോള്‍ കണ്ണുകള്‍ പാഞ്ഞെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത് .
എവിടെ ..?,
തന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ടവയൊക്കെ എവിടെ ?..
അമ്പുകളടുക്കിയ ആവനാഴിക്ക് ഒരു കുറ്റിച്ചൂലിന്റെ രൂപമുണ്ടാകില്ലല്ലോ !

പതുക്കെപ്പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു.
ചുറ്റിലും മുഷിഞ്ഞു ചുവന്നു നില്‍ക്കുന്നത് ചുവരുകള്‍ ആണെന്ന് ബോധ്യമായി.
പെട്ടെന്നു മോഹാലസ്യപ്പെട്ടു പോയതിനിടക്ക് ഈ ചുവരുകള്‍ ആരാണിവിടെ സ്ഥാപിച്ചതെന്ന പൊരുള്‍ ചിന്തകള്‍ക്കെറിഞ്ഞു കൊടുത്തു .
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കും യാഥാര്‍ഥ്യത്തിനും ഇടയില്‍ ഒരന്വേഷണമുണ്ടായത്തോടെ ഇതൊരു തടവറയാണെന്ന പുതിയ തിരിച്ചറിവായി !
ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു ?
ഓര്‍മകള്‍ക്ക് കേള്‍വി നഷ്ടപ്പെട്ടിടത്ത് വെച്ച് ആരോ ചതിച്ചിരിക്കുന്നു !

ശത്രുവിന്‍റെ കഴുകന്‍ കണ്ണുകള്‍ ഒരു നിഴല്‍ പോലെ ,
അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു നിഴല്പ്പാടകലമായി ചുറ്റിലും നില്‍പ്പുണ്ട് .
മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനും ഇടക്ക് എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും കടന്നു വരാവുന്ന  നേരമാകാം അതിന്‍റെ ദൂരം !

അതിനിടയില്‍ രക്ഷിക്കാനുള്ളവര്‍ എവിടെയുണ്ട് ?
ദൂരെയെവിടെയെങ്കിലും ഒരൊളിത്താവളത്തില്‍ ..?,
അതല്ലെങ്കില്‍  പുതിയ നിലപാടു തറയിലേക്ക്‌ ചുരികത്തലപ്പ് നീട്ടി പാഞ്ഞുകയറിപ്പോകുന്നുണ്ടാകാം അവരിപ്പോഴും .
തന്‍റെ ശബ്ദം നഷ്ടപ്പെട്ടിടം വരെ ആ പാഞ്ഞു പോകലുകള്‍ക്ക് ദൈര്‍ഘ്യവുമുണ്ടാവാം ..

ഏതു തടവറക്കും ഒരു വാതില്‍ കാണുമല്ലോ .
ഒരായുധം കൊണ്ട് പിളര്‍ത്താവുന്ന ഒരു താഴുമുണ്ടാകും .
സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയാല്‍ അതു കണ്ടെത്താം .
ചുവരില്‍ പരതി മുന്നോട്ടു നടക്കുക തന്നെ .

അതാ ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചംകൊണ്ട് അടയാളമിട്ടിരിക്കുന്നു  അവിടം !

പതിയെ അമര്‍ത്തിയതെയുള്ളൂ , അത് തനിയെ തുറന്നുതരുന്നു !
അല്ലെങ്കിലും അശ്രദ്ധനായ കാവല്‍ക്കാരന്‍ ഉള്ളിടം എന്നും തുറന്നു തന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
അതും പ്രകൃതി നിയമമാണ് .

വിശാലമായ നിലവറയാണിത് ..
അല്ലെങ്കില്‍ ഇവിടെ ആരെങ്കിലും കാണുമല്ലോ!
മൂലകളില്‍ പെട്ടികള്‍ പോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്നവ എന്തോ ആണ് .
ഇതിനപ്പുറം കൂടുതല്‍ നിലവറകള്‍ കൂടി ഉണ്ടാകാം .
എ എന്നോ ബി എന്നോ മറ്റോ ആകാം അവയുടെ പേരുകള്‍ .
അതെന്തുമായിക്കൊള്ളട്ടെ എങ്ങിനെ ആയാലും അവ തമ്മില്‍ പൊതുവായി ഒരു തുരങ്കം കൊണ്ടെങ്കിലും ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുമല്ലോ .

അവിടെക്കുള്ള പടിക്കെട്ടുകള്‍ ചിലപ്പോള്‍ മുകളിലേക്കാവാം .
ചിലപ്പോള്‍ ഇഴഞ്ഞു പോകാന്‍ മാത്രമാകാവുന്ന വലിപ്പത്തിലാകാനും മതി .
എന്തിനും ഏതിനും നിശബ്ദത മാത്രമാണ് ഇപ്പോള്‍ വഴികാട്ടിയായി വേണ്ടത് .

ഇനിയും വെളിച്ചം എത്താത്തിടമാണിത് .
ചിലപ്പോള്‍ ഭൂമിക്കടിയില്‍ തന്നെയാകാം .
നിധികള്‍ സ്ഥാപിച്ച അറകളും കണ്ടേക്കാം .
ഇരുളിലും നാഗപടത്താലിയും പാലയ്ക്കാ മോതിരവുമൊക്കെ അന്വേഷിക്കുന്നവനല്ല ചാവേര്‍ .
പൈതൃകത്തിന്‍റെ ചാവേറിന് നിധികളുടെ വീണ്ടെടുപ്പിന് അവകാശമുണ്ടോ?

പിന്നെയും വാതിലുകള്‍ അനുസരണയോടെ തുറന്നുതരുന്നു !
കാവല്‍ക്കാരന്‍ ഒട്ടും ഉചിതനല്ലെന്നു വ്യക്തമായി .
പുറത്തെക്കാണിപ്പോള്‍ കടന്നിരിക്കുന്നത് .
പ്രകൃതിയുടെ വലിയ വിഹായസ്സില്‍ വലിയ കോടമഞ്ഞിന്റെ കളിയുണ്ട് .
കാഴ്ചകള്‍ ഉറപ്പിക്കുന്നിടത്തൊക്കെ വലിയ തിമിരാവരണം കൊണ്ടുള്ള കേ ളിയാണതിന്റെ ..

ഓരോ ചുവടും സൂക്ഷിച്ച് ..
ഒരു ചുവടു കൂടി മുന്‍പോട്ടു വെക്കുമ്പോഴേക്കും കൈത്തണ്ടയില്‍ ആരോ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.. .

ഹമ്മേ ..!
വട്ടക്കണ്ണ്‍ ,കൂര്‍ത്ത മുഖം ,തലയുടെ ഇരു വശങ്ങളിലുമായി എഴുന്നു നില്‍ക്കുന്ന ചെവികള്‍ ..
നാക്കു നൊട്ടി നുണയുന്ന ഒരു വലിയ ഹിംസ ജന്തു ...
പിന്കാലില്‍ നിവര്‍ന്നു നിന്ന് മുന്‍കാലുകള്‍ രണ്ടും രണ്ടു കൈത്തണ്ടയിലും ചുറ്റി അണക്കുന്ന നാവു നീട്ടി ആ ജീവി മുഖത്ത് മുഖം ചേര്‍ത്തെന്ന വണ്ണം നോക്കുന്നു .

അതിന്‍റെ കഴുത്തില്‍ കെട്ടിയ തുടലില്‍ ഏതോ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ മുദ്രയുമുണ്ട് .
പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഭയം കൊണ്ട് ആകെ ചൂളിപ്പോയി രിക്കുന്നു ..

മനുഷ്യാകാരത്തോളം പോന്ന ഒരു വലിയ വേട്ടനായുടെ നിശ്വാസങ്ങള്‍ ... ചുറ്റിലും ഉരുകിയൊലിച്ചു പോകുന്ന അതിന്‍റെ രക്തം തണുപ്പിക്കുന്ന നോക്കുകള്‍ ...

പശ പോലുള്ള അതിന്‍റെ വിരലുകള്‍ ഒന്നു വേര്‍പ്പെടുത്താന്‍ കഴിയാത്ത വണ്ണം ചുറ്റി വരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു .
പാള പോലെ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അതിന്‍റെ നാവില്‍നിന്നും ചൂടുള്ള ഉമിനീര്‍ ദേഹത്തിലെങ്ങും വീണു പൊള്ളിക്കുന്നുണ്ടെന്നു തോന്നി ..

വലിയ വായ്‌ പിളര്‍ന്ന്‍ ദ്രംഷ്ടകള്‍ പുറത്തിറങ്ങി മജ്ജയിലും മാംസത്തിലും കൂടിക്കലരുമെന്ന് തോന്നിച്ച നിമിഷം!
കണ്ണുകള്‍ ഇറുകെ പൂട്ടിയടച്ചു .
ആകെ തളര്‍ന്നു തൂങ്ങിയ ദേഹത്തു നിന്നും പ്രാണന്‍ പിടഞ്ഞു രക്ഷപ്പെടാന്‍ പോകുന്നു ..
കണ്ണുകള്‍ തുറിച്ചു വരികയും ശ്വാസം അടഞ്ഞു പോകുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ നാവ് പല്ലിനടിയിലിട്ട് ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഒരവസാന ശ്രമം കൂടി നടത്തി നോക്കുകയാണ്  ..

'അച്ഛാ' യെന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ട് പിന്നെയും അത് ചുറ്റിപ്പിണയുകയാണോ രക്തബന്ധത്തിന് ഇങ്ങനെയൊക്കെ രൂപ പ്പകര്‍ച്ച യുണ്ടാകുമോ ? ശ്വാസത്തിന്റെ അവസാന തുരുവും നിഷേധിക്കപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങുകയാണ്.
ഈ അവസാന വേളയിലെങ്കിലും ഇങ്ങനെയൊരു പിതൃത്വം വേണ്ട ..
വേട്ടനായ്ക്കളുടെ ഒരു പൈതൃകം   ..........................................

ഇല്ല, എനിക്കറിയില്ല നിന്നെ ..
പോകൂ ..ദൂരെ പോ ...
********************************


    


     




2013, ഡിസംബർ 4, ബുധനാഴ്‌ച

2013, നവംബർ 19, ചൊവ്വാഴ്ച

ചിത്രകാരിയുമായി അഭിമുഖം .

സുമ ശിവരാമൻ എന്റെ സഹോദരിയുടെ മകളാണ് .ഒരു ചിത്രകാരി എന്ന നിലയിൽ അവരെ വിസിവി വടക്കാഞ്ചേരി ചാനൽ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു .

2013, ജൂലൈ 2, ചൊവ്വാഴ്ച

സഹനത്തിന്റെ നാളുകള്...

അടയാളങ്ങള്‍്.. നോവൽ - ഒൻപത് .
(
ആദ്യ ഭാഗത്തിന് )

പുറത്ത് മഴയുടെ ആരവം കേള്‍ക്കാം.
ജനല്‍ ചില്ലുകള്‍ക്കപ്പുറത്ത് വെള്ളിനൂലുകള്‍ കാറ്റിന്റെ താളത്തിനൊത്ത് പാറിപ്പിടയുന്നതും കാണാം.
അകലെ ആടിയുലയുന്ന മരച്ചില്ലകള്‍ക്ക് വല്ലാത്തൊരു രൌദ്ര പ്പകര്‍ച്ചയുണ്ട്.
മിന്നല്‍പ്പിണറുകളുടെ പിറവിക്ക് ഇനിയും സമയമായില്ലെന്നു തോന്നുന്നു...

വാതില്‍അടച്ചുപൂട്ടി മുറിയില് മൂടിപ്പുതച്ചിരുന്നത് കുളിരു തോന്നിയിട്ടാണ്.
പനിക്കോളുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം.!
വേനലിന് അറുതിയായതില് സമാധാനിച്ചിരിക്കയായിരുന്നു,
പക്ഷെ മഴയുടെ വേഷപ്പകര്‍ച്ചക്കു അശാന്തിയുടേതായ ഹിഡന് അജണ്ടയുണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!

രാവിലത്തെ പത്രം വായിച്ചില്ല.
വെറുതെ മറിച്ചുനോക്കുക മാത്രമായിരുന്നു.
ഉത്തരാഖണ്ഡിലെ പ്രളയക്കെടുതി ചിത്രങ്ങളില്‍കണ്ടു.
അഴുകിത്തുടങ്ങിയ തീര്‍ത്ഥാടകരുടെ ശരീരങ്ങള്‍ തോളിലേറ്റി വരുന്ന സൈനികരുടെ ചിത്രമുണ്ട്.
രക്ഷാപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കിടെ തകര്‍ന്ന ഹെലിക്കോപ്റ്ററില്‍കുരുങ്ങി മരിച്ച
അവരില്‍ ചിലര്‍ നിശ്ചലരായിക്കിടക്കുന്നു വേറെയും ചിത്രങ്ങളില്‍..

പിന്നെയുമുണ്ടായിരുന്നു മുന്മന്ത്രിയുടെ ഒളിക്കാമറായുടെതായി..
സോളാര്‍ തട്ടിപ്പ് മുന്‍പേജില്‍ നിന്നും ഉള്‍പേജിലേക്ക്..

നിശബ്ദമാക്കപ്പെട്ട ടെലിവിഷന്‍ ലിവിങ്ങ് റൂമിലിരിക്കുന്നു.
ഏകാന്തതയുടെ മുള്‍ക്കിരീടങ്ങളണിഞ്ഞ് രണ്ട് മനുഷ്യജീവികള്‍ കൂടിയും..

അസര്‍ നമസ്‌കാരത്തിന്റെ ബാങ്ക് മുഴങ്ങിയപ്പോള്‍ ഉപ്പ നിസ്‌കരിക്കാനിരിക്കുന്നത് കണ്ടിരുന്നു.
 

'ബിസ്മില്ലാഹ് ഹിര്‍ റഹ്മാന്‍ നിര്‍ റഹിം..'
 

സുബഹി മുതല്‍ ഇശാ  വരെ..
എന്നിട്ടും സ്വലാത്ത് മുടങ്ങിപ്പോയതില്‍ പരിതപിക്കുന്നു..
ഓരോ നിസ്‌കാരം കഴിഞ്ഞെണീല്‍ക്കുമ്പോഴും കണ്ണ് നിറച്ചിട്ടുണ്ടാകും.

ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്നും ഡിസ്ചാര്‍ജായി വന്നിട്ട് ആറു ദിവസമായിരിക്കുന്നു.
ഒന്നെഴുന്നേറ്റിരിക്കാന്‍ കൂടി വയ്യ ആ പാവത്തിന്..

ഫൈസുവിന് ഇനിയും തന്നോടുള്ള വിരോധം മാറിക്കിട്ടിയില്ലെന്നതു ഉപ്പക്കിപ്പോഴും ഒരു ഖേദമായി മനസ്സിലുണ്ട്.
മനേഷിനെ വിട്ട് വിളിപ്പിച്ചിട്ടും നേരില്‍ കണ്ട് സംസാരിക്കാതെയാണ് അയാള്‍ അവിടെനിന്നും പോയത്.
പിന്നീടൊരിക്കലും ഹോസ്പിറ്റലില്‍ വന്നിട്ടുമില്ല.

രാവിലെ തിരക്കിട്ട് മാര്‍ക്കറ്റില്‍ പോകുന്നത് കാണാം.
എന്തൊക്കെയോ കടുത്ത ചിന്തകളാല്‍ അയാള്‍ ഉഴറുന്നുണ്ടെന്ന് വ്യക്തം.

ജമീല വീട്ടില്‍ വന്ന് നില്‍പ്പായിട്ട് ഒരാഴ്ചയായിട്ടുണ്ട്.
അവളുടെ വീട് ജപ്തിയിലായെന്ന് കേട്ടു..
പോരാത്തതിന് ബഷീര്‍ സ്വന്തം ഉപ്പയെ പടിഞ്ഞാറെ കോട്ടയിലെ ഗവണ്മെന്റ് മെന്റല്‍ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കൊണ്ടുചെന്നാക്കിയിരിക്കുന്നു.

ആ മനുഷ്യന്‍ എന്നും അങ്ങിനെയൊക്കെയാണ്.
ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുന്ന ഒരാളെ ഫൈസുവും മറ്റും ഇനിയും സഹിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്!

ഇവിടെ ഇത്രയൊക്കെ ഉണ്ടായിട്ടും ആമിനത്താത്തയോ മക്കളോ ഒന്നിവിടം വരെ വരുകയോ അന്വേഷിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല.
വിരോധമില്ല .
ഒക്കെ ഓരോരുത്തരുടെ ഇഷ്ടമാണല്ലൊ.

എന്നും രാവിലെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി അടിച്ചുതുടക്കാന്‍ വരുന്നതുകൊണ്ട് പലതും അറിയുന്നു.

ജീവന്റെ ഒരു തുടിപ്പുപോലും കാണിക്കാതെ രണ്ടാഴ്ചയായിരിക്കുന്നു എന്റെ ഇക്ക..
അഞ്ചാം ദിവസം ഐസിയുവില്‍ നിന്നും റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുമ്പോള്‍ ഉരുണ്ടുനീങ്ങുന്ന ട്രോളിക്കു പിറകെ ഓടുകയായിരുന്നു..
ഏതു വിരലാണ് ചലിക്കുന്നത് ..

ദിനങ്ങള്‍ പിന്നെയും കൊഴിയുമ്പോള്‍, ആ ജീവന്‍ എന്നില്‍ നിന്നും പിരിക്കല്ലെ ഇലാഹി എന്നായി പിന്നെ.
ഊണില്ല,ഉറക്കമില്ല..
ദാഹം തീരുവോളം കുടിക്കാന്‍ കണ്ണീര്‍ കൂട്ടിരുന്നല്ലൊ!

മറക്കുവാനരുതാത്ത മുഖം ഇപ്പോഴുമവിടെ അങ്ങിനെ കിടക്കുകയാണ്..
ഉണരുമോ..അതോ ഇനിയൊരിക്കലും......
നിത്യവുമിങ്ങനെ ഈ കാഴ്ച കണ്ടു നില്‍ക്കുവാന്‍ മാത്രം ശക്തി നീയെനിക്ക് തന്നിട്ടില്ലല്ലൊ ഇലാഹീ..

നൌഷാദ് മാമക്ക് തിരക്കാണ്.
ജോലിഭാരം ഇപ്പോള്‍ വളരെ കൂടുതലുണ്ട് ,
എന്നിട്ടും ഒരു നേരമെങ്കിലും ചെന്ന് വിവരമന്വേഷിക്കും.
പക്ഷെ തന്റെ കൂടപ്പിറപ്പ് , മൊഹി!..

എപ്പോഴും എന്തു ചോദിച്ചാലും ദ്വേഷ്യമാണ്.
മുഖമുയര്‍ത്തുകപോലുമില്ല.
നീണ്ടു വളരുന്ന മുടിയും താടിക്കുമിടയില്‍ വിരല്‍ വലിച്ച് മുഖം പൂഴ്ത്തിയിരിക്കും.

 ഒരു ദിവസം രാത്രി കാണാതായപ്പോള്‍ മാമ അന്വേഷിച്ചു പോയതാണ്.
ഹാഷിമിന്റെ വീട്ടിലുണ്ട കഞ്ചാവിന്റെ ലഹരിയുണ്ടു മയങ്ങുന്നു!

മാമ ഹാഷിമിനെ കുറെ ചോദ്യം ചെയ്തു നോക്കി.
പക്ഷെ അവനറിയില്ലായിരുന്നു മൊഹി ഇത് എവിടെ നിന്നും വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നാണ് ഉപയോഗിച്ചതെന്ന്.

ഇനിയവന്‍ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോകുന്നില്ലെന്ന് നിശ്ചയിച്ചത് താന്‍് തന്നെയാണ്.
ഇനിയവന്‍് പഠിക്കുന്നില്ല.
ഇനിയവന് പഠിപ്പിന്റെ ആവശ്യമില്ല.
ഇനിയവന് വേണ്ടത് രക്ഷയാണ്.

ലഹരിയാല്‍ ഭ്രാന്തെടുത്തു നശിക്കാന്‍ പോകുന്ന എണ്ണമില്ലാത്ത നിര്‍ഭാഗ്യ ജന്മങ്ങളുടെ പട്ടികയില്‍ എന്റെ മൊഹീ,നീയും..

എന്നെക്കാള്‍ അഞ്ചു വയസ്സിനിളപ്പമുണ്ട് മൊഹിക്ക്.
അവനു നാലു വയസ്സാകുന്നതു വരെ എന്റെ പ്രിയ ഉണ്ണിക്കുട്ടനായി കൂട്ടുണ്ടായിരുന്നു അവന്‍..
അവനെ കൊഞ്ചിച്ചതും, അവനെ സൈക്കിളുരുട്ടാന്‍ പഠിപ്പിച്ചതും താനാണ്..
അവന്റെ മൂന്നാം പിറന്നാളിന് മാമ വാങ്ങിക്കൊടുത്ത ആ കൊച്ചു സൈക്കിള്‍ ഇപ്പോഴും തുരുമ്പരിച്ച് കരുവാന്‍ പടിയിലുണ്ട്.

ഉണ്ണിക്കുട്ടനേയും ഉമ്മയേയും ഉപ്പ പ്രവാസലോകത്തേക്ക് കൂടെ കൂട്ടിയപ്പോള്‍ അന്നത്തെ പത്തു വയസ്സുകാരി ആദ്യമായി നെഞ്ചുപൊട്ടി ക്കരയാന്‍ പഠിച്ചു.
മൂത്തുമ്മയുടെ മടിയിലായിരുന്നു കരഞ്ഞുതളര്‍ന്നുറക്കം.
അങ്ങിനെ മയങ്ങുമ്പോഴാണ് അകലെയകലെ മണലാരണ്യങ്ങളുടെ വീട്ടില് നിന്ന് അവരുടെ വിളി വന്നത്. 
ഒരു ഫോണ്‍ കണക്ഷന്റെ ഇരുപുറത്തും നിന്ന് ഉമ്മയും മകളും കെട്ടിപ്പിടിച്ചെന്നപോലെ നിന്നു കരഞ്ഞു.

വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഏറിയ പങ്കും ബോര്‍ഡിങ്ങ് സ്‌കൂളിലായിരുന്നു.
കോണ്‍വെന്റിലെ കൂട്ടുകാര്‍ ആര്‍ക്കാണ് എന്റെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും ഉണ്ണിക്കുട്ടനുമൊക്കെ ആകാന്‍ കഴിയുക?

ഓരോ അവധിയിലും കരുവാന്‍ പടിക്ക് കൊണ്ടു പോകാന്‍ മാമയെത്തും.
എന്നെ മറ്റം സ്‌ക്കൂളില്‍ ചേര്‍ത്തിയാല്‍ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരിക്കല്‍ വാശി പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എങ്കില്‍ എനിക്കും ഫാരിക്കും മുംതാസിനുമൊപ്പം പോകാമല്ലൊ!


മൂത്തുപ്പ വലിയ ദ്വേഷ്യക്കാരന്‍ ആയിരുന്നു.
തലയിലിട്ടൊരു കിഴുക്കാണ് മറുപടി.
പിന്നെ ചെവിക്കു പിടിച്ച് നന്നായിട്ടൊരു തിരുമ്പും.
കരച്ചില്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോഴൊക്കെ വന്നു രക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുപോയിരുന്നതു മൂത്തുമ്മയായിരുന്നു.

അവര്‍ക്ക് മക്കളായി നൌഷാദ് മാമയും ഉമ്മയുമാണുള്ളത് എന്നതുകൊണ്ടാകാം ഞങ്ങള്‍ എന്നും കരുവാന്‍ പടിയില്‍ തന്നെ നില്‍ക്കുന്നതായിരുന്നു അവര്‍ക്കിഷ്ടം.
പട്ടാമ്പിയിലെ തന്റെ ഓഹരി വിറ്റിട്ട് ഉപ്പ മറ്റത്തില്‍ മുപ്പതു സെന്റു വാങ്ങിച്ചതും അതുകൊണ്ടു തന്നെയല്ലെ?

അമ്മായിക്ക് നല്ല സ്‌നേഹമാണ്.
പക്ഷെ എന്തിനും ഒരതിരുണ്ടാകുമല്ലൊ!
മൊഹിയെ എന്തുചെയ്‌തെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടുത്തിയെ പറ്റൂ.
ആരെയും ഒന്നും അറിയിച്ചിട്ടില്ല നൗഷാദ് മാമ.
ഇക്കഥ കൂടി ഉപ്പയും ഉമ്മയും അറിഞ്ഞാല്‍...

കാല്‍ക്കല്‍ കിടന്ന് ഭൂമി കറങ്ങുന്നു.
ചവിട്ടടിയില്‍ മണല്‍ക്കാറ്റ് ചുര മാന്തുന്നു..
എവിടേക്കെങ്കിലും ഭ്രാന്തമായി അലറിവിളിച്ച് ഇറങ്ങിയോടിയെങ്കിലോ എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ട്.

ഡെയ്‌ലി വേജസ് എന്ന തോതില്‍ ഒരു തുക കൊടുക്കുന്നുണ്ട് മനേഷിന്.
ആദ്യമൊക്കെ അവന്‍ അത് നിഷേധിച്ചതാണ്.
പിന്നെ യാന്ത്രികമായെങ്കിലും അതു വാങ്ങുന്നുണ്ട്.
ആര്‍ക്കും ഒന്നും പിന്നീട് ബാധ്യതയാകരുതല്ലൊ?

ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിക്കാനെ തോന്നുന്നില്ലെന്ന് ഇന്നലെ അവന്‍ തുറന്നുപറഞ്ഞു.
ഇക്കയെ കാണെ കാണെ മനേഷ് തന്റെ ഗതകാല സ്മൃതികളില്‍ ഉരുകിത്തീരുന്നുണ്ട്..

സിരകളില്‍ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നെങ്കിലും ഈ മരുന്നുകളൊക്കെ എവിടെയാണ് മാഞ്ഞുപോകുന്നത്?

അബ്‌സര്‍ ഡോക്ടര്‍ കൂടി ലീവിലായിരിക്കുന്നു.
മകളുടെ നിക്കാഹിനേക്കാള്‍ വലുതല്ലല്ലൊ ചില വേള ആതുരസേവനം പോലും.

ഇപ്പോഴത്തെ കണ്‍സള്‍ട്ടന്റ് ഡോക്ടര്‍ നിധീഷ് കൃഷ്ണന്‍ വളരെ ചെറുപ്പമാണ്.
സീനിയോറിറ്റിക്ക് നല്‍കാവുന്നത് അവിടെയും അളവില്‍ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു..

ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനില്ല.
അനിവാര്യമായ വിധി..
എത്ര ഉന്നതങ്ങളില്‍ ഇരിക്കുന്നവനെയും ഞൊടിനേരം കൊണ്ട് അത് മായ്ചുകളയാറുണ്ട് .

കോളേജില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് തനിക്കൊരു ഫേസ് ബുക്ക് പ്രൊഫൈലുണ്ടാകുന്നത്.
ഇരുപത്തിരണ്ടു കൊല്ലം മുന്‍പ് ഒരു മെയ് മാസത്തിലാണ് ജനിച്ചത്.
പല പേരുകളും ആലോചിച്ചിട്ടും മേയ് ഫ്‌ളവര്‍ എന്ന് പേരു ചേര്‍ത്തത് അതുകൊണ്ടാണ്.
പിന്നെ ബ്ലോഗിങ്ങിലേക്ക് എത്തപ്പെടുമ്പോഴും മേയ് ഫ്‌ളവര്‍ തന്നെയായി.

ഏകാന്തതയുടെ തുരുത്തില്‍ നിന്നു വിടര്‍ന്ന കുറെ ദുസ്വപ്നങ്ങള്‍ അക്ഷരങ്ങളാര്‍ന്നപ്പോള്‍ കുറെ കണ്ണീര്‍ കവിതകളുണ്ടായി.
കൂട്ടിലടച്ച ഒരു കിളി ഉള്ളിലിരുന്ന് പാടി, പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്..വിരഹത്തെ കുറിച്ച്..
അകലങ്ങളിലേക്ക് പറന്നെത്താനാകാതെ വിലപിക്കുന്ന ചിറകു കൊഴിഞ്ഞ ഒരു സ്‌നേഹ ശലഭത്തെ കുറിച്ച്..

ഞാനാണ് മേയ് ഫഌവര്‍ എന്നറിയുന്നത് ഇപ്പോഴും മുഹമ്മദ് യാസിന്‍ മാത്രമായിരിക്കും!

ഗുരുവായൂര്‍ ശ്രീകൃഷ്ണ കോളേജില്‍ പഠിക്കുമ്പോളാണ് യാസിന്‍ ക്ലാസ് മേറ്റായി വരുന്നത്.
ആര്‍ക്കിയോളജി സെക്ഷനില്‍ മുസിരിസിനെ സെര്‍ച്ച് ചെയ്തത് ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.

മണ്ണുമാന്തിക്കളിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ക്കു കിട്ടിയ തിളങ്ങുന്ന കല്ലുകള്‍ അവര്‍ക്കപ്പോള്‍ വെറും കളിക്കോപ്പുകള്‍ മാത്രമായിരുന്നു !
മുതിര്‍ന്നവരാരോ അത് വില മതിക്കാത്ത രത്‌നങ്ങളെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോള്‍ മറവിയിലാഴ്ത്തപ്പെട്ട
ഒരു വലിയ തുറമുഖനഗരത്തിന്റെ കഥ പുറം ലോകമറിഞ്ഞു.

മുസ്‌രിസിന്റെ സൈറ്റില്‍ നിന്ന് അക്കഥ തേടിപ്പിടിച്ചെടുത്തത് യാസിനായിരുന്നു.

ക്രിക്കറ്റില്‍ അവനുള്ള കമ്പം കോളേജില്‍ നല്ല ഇമേജുണ്ടാക്കിയിരുന്നു.

ഓരോ മാച്ചു വരുമ്പോഴും അവന്‍ ആഹ്ലാദത്തോടെ ഓടിവരും,
കളി കാണാന് ക്ഷണിക്കാന്‍..

കാമ്പസ്സിലെ സൗഹൃദങ്ങള്‍ അവിടം കൊണ്ടവസാനിക്കുക പതിവാണ്.
എന്നാല്‍ ഫേസ് ബുക്ക് പിന്നെയും എല്ലാം ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഇക്കാക്ക് കവിതകളോട് അത്ര താല്പര്യമില്ല.
കഥകള്‍, നോവലുകള്‍, യാത്രാ വിവരണങ്ങള്‍ എന്നിവയൊക്കെയാണിഷ്ടം.

മുന്നിലെ പതുപതുത്ത കുഷ്യന്‍ സെറ്റിയില്‍് അമര്‍ന്നിരുപ്പുണ്ട് അനാഥരാക്കരുതെന്നു വിലപിച്ച് കുറച്ചു പുസ്തകങ്ങള്‍..
വായിച്ചു തീര്‍ന്നത്,പകുതി വായിച്ചത്, ഇനി വായനക്കെടുക്കാനുള്ളത്..
അതില്‍ ഇസ്മയെല്‍് കുറുമ്പടിയുടെ നരകക്കോഴിയുണ്ട് ,ബെന്ന്യാമിന്റെ ആടുജീവിതമുണ്ട്,

കവിതയേക്കാൾ പഥ്യം കഥയും നോവലും യാത്രാ വിവരണങ്ങളുമൊക്കെയാണ് ഇക്കാക്ക് .
നിക്കാഹിനു ശേഷം ഇക്കയെ ബ്ളോഗിൽ പരിചയപ്പെടുത്തി യത് ആദ്യത്തെ മാസം തന്നെയായിരുന്നു .
അന്ന് എഴുതി വാങ്ങിച്ച കുറിപ്പ് വായിച്ച് പ്രിയ ബ്ലോഗർമാർ നീർ വിളാകനും നീലക്കുറിഞ്ഞിയും മത്താപ്പുമൊക്കെ എഴുതിയ അഭിപ്രായങ്ങൾ ഇപ്പോഴും തെളിയുന്നുണ്ട് മുന്നിൽ ..

പര്‍ദ്ദയെ കുറിച്ചും വിവാഹപ്രായം പതിനാറാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും വലിയ വാഗ്വാദങ്ങള്‍ ഫേസ് ബുക്കില്‍ നടക്കുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ ഇക്കയുടെ ആ വരികളാണ് ഓര്‍ത്തുപോകുന്നത്!
മനുഷ്യൻ ജനിക്കാനും ജീവിക്കാനും പഠിച്ചത് എവിടെ നിന്നായിരുന്നു ?
പ്രപഞ്ചം പിറക്കാനും പരിണമിക്കാനും പഠിച്ചത് എവിടെനിന്നാണ് ?

ഉറങ്ങിയെണീറ്റതിനുശേഷമുള്ള നിമിഷങ്ങളെ നമ്മളറിയുന്നുള്ളൂ.
ഉറക്കം,സ്വപ്നം, ഉണരല്‍, വളര്‍ച്ച എല്ലാറ്റിന്റേയും പിന്നില്‍ നാം പോലുമറിയാതെ ലക്ഷക്കണക്കിനു പ്രോസസ്സുകളാണ് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നടക്കുന്നത്.
ഓരോ പ്രേരണകളെയും ദ്രവ്യങ്ങളാക്കി തീര്‍ക്കുന്നതും എല്ലാം നമ്മെ നിസ്സഹായരാക്കി അനുഭവിപ്പിക്കുന്നതും നമ്മുടെ അബോധതലത്തിലെ മുന്‍ നിശ്ചയങ്ങളാണ്.
നമുക്കു കടന്നുചെല്ലാനാകാത്ത അബോധതലത്തിലെ ആ നിശ്ചയങ്ങള്‍ക്ക് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പിറവിയോളം പഴക്കമുണ്ട്.


ആദിയിലെ ശൂന്യത പോലും പിറന്നത് ഒരേയൊരു നിശ്ചയത്തോടെയാണ്,
പ്രപഞ്ചമാകുക ,ജീവ രാശികളായി ത്തീരുക ..
നിശ്ചയങ്ങൾ ക്വാർക്കുകളും ആറ്റങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും സൌരയൂഥ ങ്ങളുമൊക്കെ യായിത്തീർന്ന് ഭൂമിയെന്ന അന്നമുണ്ടാക്കി .
നിശ്ചയങ്ങൾ ആ അന്നത്തിൽ നിന്നും അനേകമനേകം ജീവരാശികളെ ഉണ്ടാക്കി .

നിശ്ചയങ്ങള്‍ ഇഴയാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ അവ ഉരഗങ്ങളായിത്തീര്‍ന്നു .
പറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചവക്ക് ചിറകുകള്‍ മുളക്കുകയും അകലങ്ങളില്‍ ഇര തേടിപ്പോകുകയും ചെയ്തു.

ഭൂതകാലത്തില്‍നിന്നുവന്ന ആ നിശ്ചയങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമേ ഇപ്പോഴും ജീവന്‍ നല്‍കാന്‍ സാധിക്കുന്നുള്ളൂ.
ഇനി ഭാവികാലങ്ങളില്‍ വരാനിരിക്കുന്ന ജീവരൂപങ്ങള്‍ക്കും അതിപ്രാചീനമായ ആ നിശ്ചയങ്ങള്‍ തന്നെ പുതിയ പരിണാമങ്ങള്‍ നെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു!

കാരണം ഈ നിശ്ചയങ്ങള്‍ ഒരൊറ്റ ധാരയായി ഒരു വൃത്ത രൂപത്തിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്.
ഒരിക്കലും വേറിട്ടുപോകാനാതെ ആ വൃത്തഭ്രമണപഥത്തിലൂടെ നമ്മുടെ കഴിഞ്ഞുപോയ കാലങ്ങള്‍ തന്നെ വീണ്ടും ഭാവിരൂപത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നു!

നിശ്ചയങ്ങള്‍ വീണ്ടുമെഴുതുന്നത് തോറയും,ബൈബിളും,ഖുറാനും,ഗീതയും,രാമായണവുമൊക്കെത്തന്നെയാണ്!
ഡാര്‍വിനും,ഐന്‍സ്റ്റീനും,മാര്‍ക്‌സും,ഗാന്ധിയും,ബുദ്ധനുമൊക്കെത്തന്നെയാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും പുനര്‍ജനിക്കാന്‍ പോകുന്നത്!!
ബദറും,കലിംഗയും ,കുരുക്ഷേത്രവുമൊക്കെ വീണ്ടും പടയാളികളുടെ പോര്‍വിളികൊണ്ട് നിറയും!
മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളുമൊക്കെ ചത്തുമലച്ച് ഹോമോസാപ്പിയന്‍സും ദിനൊസറുകളുമൊക്കെയായി അനന്തതയില്‍ നിന്നും പരിണമിച്ചെത്തും.
ഇന്നുദിക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കത്തിയമര്‍ന്നിട്ട് പണ്ടൊടുങ്ങിയ നക്ഷത്രരാശികള്‍ ആകാശത്തില്‍ പുനപ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടും.

നിശ്ചയങ്ങളുടെ കാരണമിരിക്കുന്നത് സര്‍വജ്ഞന്റെ ജ്ഞാനത്തിലാണ്.
സര്‍വ്വശക്തന്റെ പ്രേരണയില്‍ നിന്നുമാണ് ദൈവകണങ്ങള്‍ പിടഞ്ഞുണര്‍ന്ന് ദ്രവ്യരൂപം നേടുന്നത്.
സര്‍വ്വവ്യാപിയായ അവന്റെ ജീവനാണ് തന്മാത്രകളും ക്രോമസോമുകളും ന്യൂറോണുകളുമൊക്കെയായി വളരുന്നത്.

പ്രപഞ്ചരചന അവനു നാടകമാണ്.
അവന്റെ തിരക്കഥക്കൊത്തു വിരല്‍ ചലിപ്പിക്കുന്നു കഥയറിയാത്ത കൂത്തുപാവകളായ നമ്മളും!

ഈ ആശയങ്ങളൊക്കെ എവിടെ നിന്നും കിട്ടിയെന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അതൊക്കെയുണ്ട് എന്നുപറഞ്ഞ് ചിരിച്ചൊഴിഞ്ഞതെയുള്ളൂ ഇക്ക.
എഴുത്തിന്റെ സോഴ്‌സു ചോദിച്ചവരോട് ഞാനും അതു തന്നെ എഴുതി.

ഒരു പാടു വായിച്ചിട്ടുണ്ട്,
അതുകൊണ്ടാകും മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും വേറിട്ടു ചിന്തിക്കാന്‍ ഇക്കക്കാകുന്നത്!
ഒരു പാടു ആശയങ്ങളുടെ സമ്മിശ്രണമാകാം ഈ പുതിയ ചിന്താരീതികള്‍!

അല്ലെങ്കിലും സര്‍വ്വ സൃഷ്ടികളുടേയും കാരണമായ അള്ളാഹുവേ..,
ആരാണ് നിന്നെ നിരൂപിക്കുന്നത്!
അത്യുന്നതങ്ങളില്‍ നിന്റെ മഹത്വമന്വേഷിക്കുന്നവനാണല്ലൊ എന്റെ ഇക്ക.
അണയ്ക്കാന് തുടങ്ങിയ വിളക്കുപോലെ ആ ശരീരത്തിലെ ജീവത്സ്പന്ദനങ്ങള്‍ എന്തേ നീ മുരടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു?
എല്ലാ സ്തുതികള്‍ക്കൊണ്ടും ഞാന്‍ നിന്നെ കീര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ടല്ലൊ.
എന്നിട്ടുമെന്തേ ഒരു ചെറുവിരല്‍് പോലും അനങ്ങാന്‍ നീ അനുവദിക്കുന്നില്ല..
..............
'സാജിതാ...'

ഇനിയുമുയര്‍ത്താനാതെ തളര്‍ന്ന ശബ്ദത്താല്‍ ഹാജിയാര്‍ വിളിക്കുന്നു...
വാക്കുകള്‍ മഴയുടെ ഗര്‍ജ്ജനത്തിലാല്‍ മുങ്ങിത്താഴുന്നു..

ചിന്തകളുടെ ഓളക്കൈകളിട്ട് അലതല്ലാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും ജ്വരത്തിന്റെ അടിയൊഴുക്കുകള്‍ അവളെ ആലസ്യത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് മുക്കിത്താഴ്ത്തിയിരുന്നു...
വല്ലപ്പോഴും മാത്രം വിരുന്നെത്തിയിരുന്ന ഉറക്കത്തിന്റെ പടിക്കെട്ടില്‍ സാജിത തല തല്ലി വീണപ്പോള്‍ ഹാജിയാര്‍ ഇവിടെ എഴുന്നേറ്റുനടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

കാലുകള്‍ക്ക് ശരിയായ വേഗമായിട്ടില്ല ഇനിയും..
ചുവടുവെപ്പുകള്‍ ഇടറിത്തന്നെയിരിക്കുന്നു..
എന്നിട്ടും മുന്നോട്ടു നടന്നു..,
കഴിയുന്നത്ര ചുമരിനോടു ചേര്‍ന്ന് ,കൈകള്‍ ചുമരില്‍ പതിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്...

(തുടരും)