2010 ഡിസംബർ 12, ഞായറാഴ്‌ച

സ്മൃതിമണ്ഡപങ്ങള്‍ കല്ലെറിയുന്നു ..!

ശാന്തമായ് ഉറങ്ങുമെന്‍ സ്മൃതിമണ്ഡപത്തിന്‍ കാല്‍ക്കല്‍
അശ്രുപുഷ്പങ്ങള്‍ വീണ്ടും നിറക്കുന്നതെന്തു നീ..!

തപ്തമായ്  എന്‍ ആത്മനിശ്വാസങ്ങള്‍ വീണ്ടും
ഉരുകിയൊലിക്കെ കല്ലുകള്‍ തുടിക്കുന്നു..!

എന്റെയാത്മാവില്‍ പടുതിരിയാളി
നീറുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ പുകഞ്ഞുനില്‍ക്കവേ
പാപിയാമീ ജന്മം രക്തമായ് ജനിപ്പിച്ച
മകനലറുന്നുവോ മൃഗമായ് പാരില്‍ ..?

ഭീരുവിന്റെ വിജയം മരണമാണെന്ന്
പഠിച്ചതും പഠിപ്പിച്ചതും പരാജിതന്‍ ഞാന്‍ മാത്രം ..!
ചുംബിക്ക ശാന്തി ശാന്തി യെന്നുച്ചരിച്ചെന്റെ
മൂര്‍ദ്ധാവാം മണ്ഡപത്തെ നീ
ലയിക്കട്ടെയെന്‍ ഒടുങ്ങാത്ത വിരഹവും പ്രണയവും
ചുണ്ടുകള്‍ രുചിക്കട്ടെ എന്റെയീ ചുടുകണ്ണീര്‍...


**********

2010 ഡിസംബർ 7, ചൊവ്വാഴ്ച

അവളുടെ സഹനം .

വഴിയറിയാം എന്നിട്ടും പലവട്ടം വഴി തെറ്റുന്നു.
കൈയക്ഷരങ്ങള്‍ വെടിപ്പാക്കവെ
കവിതയിന്ന് കരഞ്ഞിരുന്നു.

‘എന്താ ഈ വഴിയൊക്കെ?’
അവളതു ചോദിച്ചപ്പോള്‍
എന്തിനാണ് ഞാനതു
പുറകില്‍ പിടിച്ചത്?

‘നില്‍ക്ക് ,നില്‍ക്ക്...
തിരിഞ്ഞു നടന്ന എന്നെ
പിന്‍ വിളി വിളിച്ചവള്‍

‘ഇരുള്‍ വീണ വഴിവക്കില്‍
വഴി തെറ്റി വന്നതോ നീ?’

മൌനം എന്റെ നാവറുത്തു
അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ തിളങ്ങിനില്‍ക്കവെ
മിഴിയിടറി തുടുത്ത കവിളില്‍
കാണുന്നു ഞാനിട്ട നഖക്ഷതം

അവള്‍ പറയുന്നു,
‘ഞാനോര്‍ത്തു നിന്റെ പിറന്നാള്‍

ഇന്നു നിന്റെ ജനനം പോലെ
എന്റെ മരണവും ഘോഷിച്ചുവെങ്കില്‍!‘

വേദനയുടെ മഴമേഘങ്ങള്‍
കണ്ണു‍കളില്‍ പെയ്തുനിറയുന്നു

ഞാന്‍ പറയുന്നു,
‘അരുത്..
നിന്റെ കണ്ണുനീര്‍ ഞാന്‍ തുടച്ചുതരട്ടെ’

അവള്‍ പറയുന്നു,
‘വേണ്ട.

അവയങ്ങനെ ഒഴുകി നില്‍ക്കട്ടെ.
എന്റെ ജീവന്‍ ഇങ്ങനെ തുടിക്കുന്നിടം വരെത്തന്നെ

ഒരിക്കല്‍ നീ തഴുകിയിരുന്ന എന്റെ ഹ്ര്ദയം
ഭീരുവെന്ന് നീ സ്വയം പച്ചകുത്തി!
എങ്ങിനെ എങ്ങിനെ തഴുകാനാവുന്നു
വിരലനങ്ങാത്ത നിന്റെയീ കൈകള്‍!

എല്ലാം വിറ്റു യാത്ര പറയാന്‍ വന്നതല്ലേ...

ഈ മണലാരണ്യത്തില്‍ എന്റെ ചിറകരിഞ്ഞ്
ഇന്നു രാത്രിയിലെ നിന്റെ ഫ്ലൈറ്റില്‍
നിറഞ്ഞ വാനില്‍ മേഘമാലയ്ക്കൊത്ത്
ഉയര്‍ന്ന് ചിറകാര്‍ന്നു നീ പറക്കുമ്പോള്‍

ഞാനുയര്‍ന്നൊരു പൊന്‍ താരകമായ്
ഉദിച്ചുനില്‍ക്കും നിനക്കുമേലിലും...’

അവളുടെ ഗദ്ഗദം പേമാരിയായി
പെയ്തു നിറഞ്ഞു പിറകിലായ് കേള്‍ക്കവെ
കുഴഞ്ഞു പോകുന്നെന്‍ കാലടികള്‍
വരണ്ടുണങ്ങുന്നു എന്‍ പ്രജ്ഞയും...

2010 ഡിസംബർ 3, വെള്ളിയാഴ്‌ച

സ്വപ്നങ്ങള്‍ വില്‍ക്കാനുണ്ട്...

എന്റെ വീടിന്റെ മുറ്റത്തു വന്നു കളിയൂഞ്ഞാല്‍ ആടാഞ്ഞതെന്ത് നീ?
മെലിഞ്ഞു ശോഷിച്ച കാട്ടരുവിക്കരെ
നിന്‍ കൊലുസ്സു കിലുങ്ങാഞ്ഞതെന്തേ?

പകലറുത്തിട്ടയെന്‍ തകര്‍ന്ന മുരളി
മൌനമൂതിയൂതിനിറക്കെ ഞാന്‍
രാപകലുകള്‍ അറിയാതെയായ്
ചില്ലുജാലകം തുറക്കാതെയായ്...
നാലു നാള്‍! ഞാനാ‍കെ വെളുത്തു...
കണ്‍പോള പോലും രക്തം മറഞ്ഞു

നിദ്രക്കകത്ത് ഉണര്‍ന്നൊരു വേള
കാതിലിങ്ങനെ കാരണം ചൊല്ലി..
അതു നുണയോ സ്വപ്നമോ?
നീ വന്നു പോയതു ഞാനറിഞ്ഞതോ!

ഇനി നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ വരില്ല.
എന്നു ചൊല്ലി തിരിഞ്ഞു വീണ്ടും നീ,

എന്റെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ ഒരു നാള്‍ നീ
ചേര്‍ത്തു വായിക്കും ദിനം വരും നിശ്ചയം!
അന്നറിയും നീയെന്നെക്കുറിച്ച്
 നിന്നെ ഒറ്റിയത് മറവിയുടെ പണം പറ്റാനെന്ന്!

2010 ഡിസംബർ 1, ബുധനാഴ്‌ച

അജ്ഞാത കാണാന്‍എങ്ങനെ ?


രാവ് പകലിന്‍ വഴി കീറവെ
ഒരു നാലാം യാമം ബാക്കിയെന്നറിഞ്ഞു ഞാന്‍.

വെളിയില്‍ കാറ്റില്‍ കരിമ്പനകള്‍ കുത്തഴിച്ചു മുടി കോതുന്നു
ചില്ലുജാലകം പിന്നെ രൌദ്രമായ് തിറയാടുന്നു...

പാല്‍ നിറവും പാലപ്പൂ ഗന്ധവും
ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ തഴുകി മെതിക്കുന്നു.

മുനിഞ്ഞുകത്താന്‍ ഒരു ശരറാന്തല്‍ പോലെ
നിറയുന്നവള്‍ അജ്ഞാത എവിടെയും നിന്ന്...

അവളുടെ നിശ്വാസം നനുത്ത ചൂടാണെന്ന്
ലജ്ജയാല്‍ പറയട്ടെ നുകര്‍ന്നിട്ട ചുണ്ടുകള്‍...

പേരു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ‘യക്ഷി’ എന്നുത്തരം
ഞാന്‍ എവിടെയോ മറന്നിട്ട പേരാണിതല്ലോ!

ആ ദര്‍ശനമേകിയ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന രാപനി,
വെറുതെ കൈ നീട്ടി ഉറക്കെ വിളിക്കുന്നു...

പകല്‍ വെട്ടം ആര്‍ നിനക്കു നിഷിദ്ധമാക്കി?
എന്നുറക്കെ ചോദിച്ച് കരയണമായിരുന്നെനിക്ക്.








***************