വഴിയറിയാം എന്നിട്ടും പലവട്ടം വഴി തെറ്റുന്നു.
കൈയക്ഷരങ്ങള് വെടിപ്പാക്കവെ
കവിതയിന്ന് കരഞ്ഞിരുന്നു.
‘എന്താ ഈ വഴിയൊക്കെ?’
അവളതു ചോദിച്ചപ്പോള്
എന്തിനാണ് ഞാനതു
പുറകില് പിടിച്ചത്?
‘നില്ക്ക് ,നില്ക്ക്...
തിരിഞ്ഞു നടന്ന എന്നെ
പിന് വിളി വിളിച്ചവള്
‘ഇരുള് വീണ വഴിവക്കില്
വഴി തെറ്റി വന്നതോ നീ?’
മൌനം എന്റെ നാവറുത്തു
അവളുടെ കണ്ണുകള് തിളങ്ങിനില്ക്കവെ
മിഴിയിടറി തുടുത്ത കവിളില്
കാണുന്നു ഞാനിട്ട നഖക്ഷതം
അവള് പറയുന്നു,
‘ഞാനോര്ത്തു നിന്റെ പിറന്നാള്
ഇന്നു നിന്റെ ജനനം പോലെ
എന്റെ മരണവും ഘോഷിച്ചുവെങ്കില്!‘
വേദനയുടെ മഴമേഘങ്ങള്
കണ്ണുകളില് പെയ്തുനിറയുന്നു
ഞാന് പറയുന്നു,
‘അരുത്..
നിന്റെ കണ്ണുനീര് ഞാന് തുടച്ചുതരട്ടെ’
അവള് പറയുന്നു,
‘വേണ്ട.
അവയങ്ങനെ ഒഴുകി നില്ക്കട്ടെ.
എന്റെ ജീവന് ഇങ്ങനെ തുടിക്കുന്നിടം വരെത്തന്നെ
ഒരിക്കല് നീ തഴുകിയിരുന്ന എന്റെ ഹ്ര്ദയം
ഭീരുവെന്ന് നീ സ്വയം പച്ചകുത്തി!
എങ്ങിനെ എങ്ങിനെ തഴുകാനാവുന്നു
വിരലനങ്ങാത്ത നിന്റെയീ കൈകള്!
എല്ലാം വിറ്റു യാത്ര പറയാന് വന്നതല്ലേ...
ഈ മണലാരണ്യത്തില് എന്റെ ചിറകരിഞ്ഞ്
ഇന്നു രാത്രിയിലെ നിന്റെ ഫ്ലൈറ്റില്
നിറഞ്ഞ വാനില് മേഘമാലയ്ക്കൊത്ത്
ഉയര്ന്ന് ചിറകാര്ന്നു നീ പറക്കുമ്പോള്
ഞാനുയര്ന്നൊരു പൊന് താരകമായ്
ഉദിച്ചുനില്ക്കും നിനക്കുമേലിലും...’
അവളുടെ ഗദ്ഗദം പേമാരിയായി
പെയ്തു നിറഞ്ഞു പിറകിലായ് കേള്ക്കവെ
കുഴഞ്ഞു പോകുന്നെന് കാലടികള്
വരണ്ടുണങ്ങുന്നു എന് പ്രജ്ഞയും...